Najbardziej obrzydliwą wadą człowieka jest brak rozumienia – zarówno rozumienia owego bliźniego lub dalszego, jak i rozumienia siebie. Umiejętność słyszeć, słuchać i umieć budować dialog, coraz bardziej odchodzi do historii, a być może nawet nigdy nie istniała. Gdy jej nie ma, chociażby w formie zarodkowej, na jej miejsce wkracza zamykanie ust, przerywanie rozmówcy, głuchota i wieczne założenia, że inna osoba nie ma racji. Dlaczego tak się dzieje? Czy dlatego, że jest to odruch, czy dlatego, że nie ma alternatywnych przykładów, czy dlatego, że tak jest najprościej...
Działa? Działa. I już!
Jednak zawsze jest nadzieja na to, że nastąpi dzień X, który wyrówna wszystkich, niezależnie od tego, co krzyczą w swoich niekończących się monologach, nie dając innym dojść do słowa... Dzień, w którym każdy powie to, co myśli, widzi i słyszy. Dzień, na który czekamy... którego się boimy.
Dzień X, w którym zerwiemy z założeniami i o wszystkim powiemy wprost!
