Gniew, którego nie widać, to obraz gniewu, który nauczyliśmy się ukrywać. Niewyraźna sylwetka za mokrym szkłem staje się symbolem człowieka oddzielonego od sprawczości przez strach, obojętność i społeczne przekonanie, że gniew jest czymś niewłaściwym.
Szkło oznacza granicę - między jednostką a jej prawem do wolności, godności i wpływu na rzeczywistość. Krople wody deformują obraz, ale nie pozwalają zapomnieć o obecności człowieka po drugiej stronie.
Nie jest to obraz wściekłości. To obraz momentu przed działaniem - chwili, w której sprzeciw wobec niesprawiedliwości może przestać być tłumioną emocją i stać się świadomą decyzją, by przekroczyć granicę.
Gniew nie musi niszczyć. Może być początkiem sprawczości.
