Grafika przedstawia tłum równych sobie ludzi mających związane usta, a wolne ciała. Na pierwszym planie znajduje się jednak osoba, której usta są wolne, a ciało związane. Zachował swój głos, lecz ograniczają go różne zależności, mechanizmy kontroli. Więzy na ciele pokazują, że sama wolność słowa nie zawsze daje nam wolność działania. Pozostali mogą swobodnie się poruszać, uczestniczyć w życiu społecznym, mają pozornie nieograniczone możliwości. Więzy na ustach jednak pokazują społeczną presję, autocenzurę. Praca ma na celu postawić pytanie kto jest wolny. Czy ten co może mówić, ale nie może działać czy ten kto ma pełną swobodę działania, ale nie ma odwagi wyrazić swojego zdania. Kontrast pokazuje, że demokracja nie jest dana raz na zawsze i wymaga zarówno prawa do wypowiedzi jak i możliwości wpływania na rzeczywistość. Prawdziwa wolność pojawia się dopiero wtedy, gdy głos i działanie mogą istnieć razem.
